Reis naar Ecuador - januari 2002

Het moment was eindelijk aangebroken om de reis naar Ecuador aan te vatten!

Wel hebben we grote pech gehad met de valiezen, vertragingen, omleidingen en enkele programma’s die weggevallen zijn. De oorzaak hiervan is een vulkaanuitbarsting op ongeveer 120 km van de hoofdstad QUITO.

Na een lastige immigratie bij de douane in Newark namen we onze aansluitende vlucht naar Ecuador met alsnog een tussenlanding in Panama. De voorziene eindbestemming was QUITO, doch deze werd omgeleid naar GUAYAQUIN. De eerste 4 dagen moest onze groep het zonder de valiezen stellen.

Op de eerste dag brachten we een bezoekje aan de stad GUAYAQUIN. Deze stad is een drukke havenstad en tevens het grootste economische centrum van het land. Maar er zijn ook de achterbuurten die op de hoogvlakte gelegen zijn. Na een busrit van negen uren kwamen we ’s avonds in de hoofdstad QUITO aan. De wegen die door het gebergte kronkelen, waren onverlicht, gevaarlijk en hobbelig. Zelden zie je er geasfalteerde wegen. De volgende dag maakten we kennis met QUITO met een bezoek aan het presidentiële paleis, de Kathedraal, de San Francescokerk, opgericht door de Vlaamse missionaris Jodocus Ricke, en de Companakerk met haar prachtige gouden altaar zoals in de Kathedraal van Sevilla. Helaas moest het bezoek aan een dovenschool afgelast worden aangezien de leerlingen thuis moesten blijven wegens de dikke stoflaag en de smog die er hing, veroorzaakt door de vulkaanuitbarsting.

Op de vierde dag waren de valiezen eindelijk terecht. Vervolgens ging de rit naar de evenaar, naar het “Midden van de Wereld”. We stapten op en over de lijn en gingen dus van noord naar zuid. De evenaar draait hier sneller en we wegen minder.

Op 21 maart en september staat de zon loodrecht boven de aarde, dus dan is er geen schaduw ! Via de noordelijke hooglanden stopten we aan de warmtebronnen van Papallacta. Enkelen van onze groep namen een duik in één van die baden.

Daarna begonnen we aan een schitterend avontuur in de jungle van de Amazone met een gemotoriseerde kanoboot op de Naporivier. Twee dagen vertoefden we in de ruime houten bungalows met terras en een hangmat. Elektriciteit was er niet, we moesten het stellen met kaarsen en lantaarns. Bij valavond is het pikdonker in het woud. We zagen ook veel kaaimannen (kleine krokodillen) door hun kleine spookogen die fel bewegen, maar het zijn (gelukkig) geen gevaarlijke beesten.

De volgende dag gingen we na een stortbui naar het Amazone Animal Rescueplan met een rondleiding door WDD. Nadien namen we een kijkje in de leefwereld van de indiaanse bevolking. De gezinnen wonen er in arme en schamelige hutten. We werden er verwelkomd door de oudste van de stam die ons een drankje gaf die hij zelf had gebrouwen. 60 % van de bevolking in Ecuador is arm. ’s Anderendaags vertrokken we naar de koude hooglanden, met veel natuurschoon, zoals de indrukwekkende canyon van de Pastazo rivier. Het was erg mistig op de berg. Nadien begon een urenlange treinrit door een schitterend landschap met talrijke 6000 meter hoge vulkanen. Na de verre treinrit bezochten we de belangrijkste site van de inca’s in INGAPIRCA. INGAPIRCA betekent “STENEN MUUR” (15 e eeuw). De ruïnes, die de grootste incabezettingen van Ecuador zijn en bestaan uit fraaie gestapelde muren, dienden als onderkomen voor de soldaten.. De volgende dag kwam de stad CUENCA aan de beurt. Dat deden we met een bezoek aan de verschillende gebouwen. Dit grootste koloniale centrum is beschermd door de UNESCO en is bekend om het maken van de bekende Panamahoeden. Dergelijke hoeden werden al veel gebruikt door de gangsters, zelfs El Capone uit de tijd van de drooglegging (1920-1933). Onderweg zagen we veel uitgestrekte bananenplantages. Die bananen zijn voor het buitenland bestemd. Daarna maakte we een boottocht naar het La Plata-eiland (de kleine Galapagos). Op het eiland zie je veel blauwe voetrotspelikanen en fregatvogels en nog vele andere vogels. Na een vermoeiende wandeling (de lucht is er drukkend) snorkelden de gids en onze medereizigster Marie-Rose in heldere zee. Ze zagen er heel wat tropische vissen!

Toen we terugkwamen, stonden er kinderen op ons te wachten die graag onze voeten wilden wassen (nadien een fooi weliswaar).

Op het reisprogramma was voorzien om op de laatste dag het afscheid te vieren in een luxe restaurant. Helaas ging dit niet door. In de plaats daarvan pakten we onze valiezen en keerden we terug naar ons thuisland. We waren tevreden met het goede verloop van de reis, die zijn ups and downs had. Het was gelukkig geen definitief afscheid daar we spoedig na deze reis in Antwerpen een videovoorstelling over onze reis hadden en natuurlijk ontbraken de foto’s ook niet!